Arkadaşlık ve dostluk denildiğinde herkesin o benim ailem gibidir diyebileceği biri ya da birileri vardır mutlaka hayatında..Bu kişiler aranızda herhangi bir akrabalık ya da kan bağı olmayan ailenizdir aslında.En zor anlarınızda onları görürsünüz başınızı çevirdiğinizde.İhtiyaç duyduğunuz her an bir telefon kadar yakın olurlar.Mesafelerin ve şartların hiç önemi olmadan..Bir insanla kolayca arkadaşlık kurabilecekken dost olmak için harcadığınız zamanla birlikte çokça şey de olması gerekir.Karşınızdaki kişinin hayatında önemli bir yerde olmakla beraber sizin için fedakarlık yapmaktan çekinmeyen biri ya da birileri varsa işte o kişiler sizin dostunuzdur.Günümüzdeki dostluk kavramı ise çoğu değer yargısından uzaklaşmış gibi görünebiliyor.Oysa ki gerçek dostluk denilince akla bir hikaye geliyor.
Genç adamın biri,
Dermiş babasına her gün;
‘Benim de dostlarım var, sendeki dost gibi’
Baba, itiraz eder,
Olmaz öyle çok dost, hakikisi
Belki bir, belki iki,
Fazlasını bulamazsın gerçek, hakiki…
Devam eder durur konuşma…
Aralarında başlar bir tartışma,
Karar verirler bir sınava,
Dostun hakikisini anlamaya…
Bir akşam bir koyun keserler,
Ve koyarlar çuvala,
Baba der ki oğluna,
‘Hadi al bu çuvalı, şimdi götür dostuna’
Çuvaldan kanlar damlamakta,
Koymuşlar çuvala,
Dıştan böyle sanılmakta,
Delikanlı sırtlar çuvalı,
Gider en iyi bildiği dostuna,çalar kapıyı,
O dost, bakar ki bir çuval, hem de kanlı,
Kapar hızla kapıyı delikanlının suratına,
Almaz içeri arkadaşını,
Böylece tek tek dolaşır delikanlı,
Kendince tanıdığı, sevdiği dostlarını,
Ne çare, hepsinde de sonuç aynıdır,
Evlat geriye döner,
Ama içten yıkılır…
Babasına dönerek; ‘haklıymışsın baba’ der,
Dost yokmuş şu dünyada ne sana, ne de bana,
Baba ‘hayır Evlat’ der, ‘benim bir dostum var bildiğim,
Hadi, çuvalı alda bir kerede git ona’,
Genç adam, çuvalı sırtlar tekrar,
Alnından ter, çuvaldan kanlar damlar…
Gider, baba dostuna,
Kabul görür, sevinir,
O dost, delikanlıyı alır hemen içeri,
Geçerler arka bahçeye,
Bir çukur kazarlar birlikte,
Çuvaldaki koyunu gömerler adam diye,
Üzerine de serpiştirirler toprak,
Belli olmasın diye dikerler sarımsak…
Genç adam gelir babasına;
‘Baba, işte dost buymuş’ diye konuşunca,
Babası; ‘daha erken, o belli olmaz daha,
Sen yarın git Ona, çıkart bir kavga,
Atacaksın iki tokat, hiç çekinmeden ona,
İşte o zaman anlaşılacak, dostun hakikisi,
Sonra gel olanları anlat bana…’
Genç adam, aynen yapar babasının dediğini,
Maksadı anlamaktır dostun hakikisini,
Babasının dostuna istemeden basar iki tokadı,
Der ki tokadı yiyen DOST;
‘Git de söyle babana, Biz satmayız sarımsak tarlasını Böyle iki tokada’